“Το νερό κρίθηκε ακατάλληλο να αποδοθεί απευθείας στα νοικοκυρικά μέσω του συστήματος του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού και σύμφωνα με το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων αυτό οφείλεται στην πολυήμερη παραμονή του στις δεξαμενές του τάνκερ και την καθημερινή υπερχλωρίωση του.” ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Η απολύμανση του νερού γίνεται με χλωρίνη, μια δραστική ουσία που εξουδετερώνει οργανικές ουσίες οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στην υγεία. Όμως η χλωρίνη δεν παύει να είναι μια ουσία η οποία είναι επικίνδυνη σε μεγάλες συγκεντρώσεις, είτε στην κανονική της μορφή, είτε μέσω των υποπροϊόντων της.
Η χλωρίνη προστίθεται στο νερό σε αέρια μορφή. Υπό κανονικές συνθήκες, η διαλυμένη στο νερό χλωρίνη σε συγκεντρώσεις 0.03 − 0.06 mg/L μπορεί να εξουδετερώσει τα βακτήρια σε διάστημα 20 λεπτών. Η συγκέντρωση της διαλυμένης χλωρίνης πρέπει να ρυθμίζεται μέσα σε κάποια όρια. Συγκεκριμένα, για να μην έχει γεύση και οσμή πρέπει να είναι στα 0.6 − 1 mg/L. Το ανώτατο όριο είναι 4 mg/L για λόγους ασφάλειας. Σε όλο το πόσιμο νερό πρέπει να υπάρχει μια ανιχνεύσιμη ποσότητα διαλυμένης χλωρίνης 0.2 mg/L, ώστε να επιτυγχάνεται η απολύμανση.
Στη διάρκεια της αντίδρασης της χλωρίνης με οργανικές ουσίες, ανάμεσα σε άλλα παράγει τις λεγόμενες “Τριχαλομεθάνες“, χημικές ενώσεις (όπως το χλωροφόρμιο CHCl3) οι οποίες είναι ύποπτες για καρκινογενέσεις, καθώς και για άλλα προβλήματα στο συκώτι, νεφρά και νευρικό σύστημα. Σύμφωνα με το Environmental Protection Agency των ΗΠΑ, αυτές οι ενώσεις πρέπει να είναι μεταξύ 0.08-0.1 mg/L. Η συγκέντρωση των τριχαλομεθάνων είναι ανάλογη της ποσότητας χλωρίνης στο δίκτυο αλλά και της ποσότητας των οργανικών ενώσεων πριν την εξουδετέρωση. Έτσι όσο περισσότερο χρόνο μένει μεγάλη ποσότητα χλωρίνης στο νερό, τόσο μεγαλύτερες ποσότητες τριχαλομεθάνων δημιουργούνται. Οι καταναλωτές μπορεί να επηρεαστούν μετά από παρατεταμένη (μακροχρόνια) κατανάλωση αυτών των ουσιών.
Με βάση το άρθρο, το νερό που μεταφερόταν από την Ελλάδα υπερχλωριωνόταν. Η μεγάλος χρόνος παραμονής του νερού στο τάνγκερ, σε συνδυασμό με την υπερχλωρίωση οδηγούν στο ότι είναι πιθανό να έχουν παραχθεί επικίνδυνα υποπροϊόντα, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των καταναλωτών. Θα ήταν τελικά προτιμότερο να φέρναμε το νερό χωρίς να υποστεί καθαρισμό, και αυτός να γινόταν στην Κύπρο από το Τμήμα Υδάτων; Οποιαδήποτε νέα χλωρίωση του νερού τώρα θα προκαλεί αύξηση των επικίνδυνων αυτών ουσιών. Εναλλακτικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν άλλες μορφές απολύμανσης οι οποίες κοστίζουν περισσότερο από τη χλωρίνη, αλλά δεν έχουν αυτά τα επικίνδυνα υποπροϊόντα.
Παραπομπές:
- R. D. Morris, A. M. Audet, I. F. Angelillo, T. C. Chalmers, and F. Mosteller, “Chlorination, chlorination by-products, and cancer: a meta-analysis.” American Journal of Public Health, vol. 82, no. 7, pp. 955–963, July 1992.
- EC, “98/83/EC of 3 November 1998 on the quality of water intended for human consumption,” Official Journal of the European Communities, vol. 330, no. 5, p. 12, 1998.
- EPA, “National primary drinking water regulations: Disinfectants and disinfection byproducts; final rule,” Federal Register, vol. 63, no. 241, pp. 69 390–69 476, 1998.
- EPA, “Chemical summary of chlorine,” August 1994, Ε749-F-94-010a.
